نشان به آن نشان که اولین روز پائیزی بود

گر زار زنم داد زنم چهره برافشانم

هر گه ز دری زنم تا روان بیاسایم

این بود آغازش

این بود پایانش

من بودم حیرانش

خواب بود روئیایش

روز بود اجرایش

شب بود معوایش...

.

.

امصاء شرلوک.

خون از انگشتانم میچکیدو پاهایم در جایی گیر بود سوزشی زجر اور در پشتم حس میکردم و خونم به سرعت یخ میشد سفت ترو کرختر اینگار در رگهایم میچرخید همچنان که خون از انگشتانم میچکید فهمیدم اتفاق افتاد بلاخر

نشون به همین شب که یادم بماند چه کرده ام با خودم

امروز هشته شیش نود و هفت قمارم را باختم

به گونه ای وارونگی یا تقارن زمانی و مکانی

و در اخر اینچنین تقدیر خورد تا در چنین شبی مجلس عروسیت بپا باشد و من غرق در انتخابهای خودخواسته به گذر این ملال آور هستی؛زندگی مشغول زمه خود گردم.

مگر عذاب از این بالاتر داریم که شرمنده خودت شوی.

زندگی تا اینجا شرمندتم.

جوانیم...

.

.

امضاء شرلوک.